the header image
Work hard, fail hard – Kerstloop Dronten halve marathon

Work hard, fail hard – Kerstloop Dronten halve marathon

0 Share

Work hard, fail hard – Kerstloop Dronten halve marathon

Afgelopen zaterdag liep ik de halve marathon van de Kerstloop in Dronten. Dit zou de revanche moeten zijn op mijn tegenvallende halve marathon van Amsterdam. Na al het harde werken ...

Afgelopen zaterdag liep ik de halve marathon van de Kerstloop in Dronten. Dit zou de revanche moeten zijn op mijn tegenvallende halve marathon van Amsterdam. Na al het harde werken dit jaar zou het dit keer moeten lukken op de halve. Maar een revanche.. dat werd het zeker niet.

Overleven op neusspray

Eigenlijk had ik ook beter in bed kunnen blijven. Achteraf gezien natuurlijk. Maar de hele week was ik al niet fris. De zoveelste verkoudheid dit najaar had zich al op maandag aangekondigd en ik overleefde de week op neusspray. Ik had nog wel twee keer gelopen. Bij dat lopen voelde ik me eigenlijk beter dan bij het niet lopen. Mijn luchtwegen en holtes opende zich en ik kon vrij ademhalen. Die gedachte hield mijn ambitie voor Dronten overeind. Vrijdagavond leek het hoogtepunt van de malaise. Ik voelde me rillerig en trok het slecht. Ik nam me voor om niet te lopen als ik me in de ochtend nog net zo zou voelen. ‘Gelukkig’ voelde ik me ’s ochtends een stukje beter en besloot alsnog met twee loopgroep genoten af te reizen naar oh zo afgelegen Dronten voor de jaarlijkse kerstloop.

Strijdplannen smeden

Onderweg in de auto werden de strijdplannen gesmeed. Kristian en Ruud zouden weggaan op een tempo van 3:35 en een poging doen voor een nieuw PR. Ik had mijn ambitie al bijgesteld en bedacht rustig te vertrekken. Dan maar geen PR. De revanche voor Amsterdam zou wel een andere keer komen. En ik zou hen overigens toch nooit bijhouden, ook niet in bloedvorm. Dus was het makkelijk om me niet gek te laten maken. Zo rond de 4:10 leek me verstandig. Mocht het onverhoopt toch lekker lopen, dan kon ik altijd nog versnellen. Zo niet, dan maar proberen in stand te houden of mijn tempo laten afzakken om er een duurloop training van te maken.

Een prima start

Bij het inlopen zag ik al dat mijn hartslag hoog was. Geen goed teken. Direct na de start zocht ik naar een tempo waar ik me comfortabel bij voelde en de eerste kilometers gleden eigenlijk nog best voorspoedig onder mij door. Ietsje sneller zelfs dan gepland, maar het voelde steady. Voor mijn gevoel kon ik dit nog wel even volhouden. Bij de 10 kilometer kom je langs de finish. Ook hier voelde het nog ok. Een andere loper kwam naast me lopen en vroeg of ik met hem mee wilde versnellen na de 10. Daar voelde ik weinig voor. Hier won mijn verstand het gelukkig. Ik twijfel zelfs nog even of ik niet gewoon moet stoppen bij de 10. Maar op zich liep ik nog best goed en ik besloot door te lopen.

Stoppen of doorlopen?

Bij de 12 km zakt mijn tempo iets in. Niet erg, dit is een fase om nog wat energie te sparen. Het voelt wel steeds zwaarder. En de daaropvolgende kilometers word ik ingehaald door enkele andere lopers. Ik haak nog even aan bij een van hen, maar nu merk ik dat het omslaat. Er ontstaat een drukkend gevoel op mijn borst en ik voel pijntjes in mijn hele lichaam. ‘Gaat niet goed..’ Ik voel me licht duizelig worden en mijn tempo zakte nog verder in. Lopers passeerden me aan alle kanten. Ik probeer te focussen. Maar het lukt niet. Mijn blik is niet scherp en ik zwalk. Ok, dit is genoeg! Bij 15 km stop ik even aan de zijkant en voel mijn lichaam. Het voelt leeg, pijnlijk en zwak. Ik wandel een paar passen. Waar ben ik in vredesnaam? Midden in de polder. Rustig dribbel ik verder. In de verte zie ik een waterpost, waar ik even pauzeer. Wat nu? Doorlopen of stoppen?

De kortste weg terug

Stoppen voelt het beste. Maar dan? Ik kan moeilijk aanbellen bij de eerste beste boerderij en daar eens even lekker op de bank gaan liggen. De enige weg naar mijn auto is de weg naar de finish. Dus ik loop door. Rustig. Verderop staan twee mannen van het Rodekruis. Ik besluit een kort consultje te doen. Beide heren adviseren me ook om rustig door te lopen. Dat is dus het enige wat er op zit. Niet sneller dan mijn langzame duurloop tempo, maar dan met een hartslag van 20 slagen hoger, vervolg ik op een zo ontspannen mogelijke manier mijn pad. Op naar de finish. De laatste kilometers duren uren voor mijn gevoel. Lopers passeren me aan de lopende band. Maar als ik er bijna ben voel ik me gelukkig al weer ietsje sterker. Een bekertje drinkbouillon na de finish voelt als een grotere beloning dan de medaille die ik krijg.

Belangrijke les

Terugkijkend dus echt niet slim om te lopen. Voor het vervolg kies ik bij twijfel voor de veilige en makkelijke weg. Herstellen is belangrijker dan lopen in dit geval. Hoewel ik me die middag en avond nog niet heel best voelde, leek het griepje de volgende dag gelukkig toch onder controle. benieuwd of Kristian en Ruud hun PR hebben gelopen? Ja hoor, deze heren kwamen bijna twintig minuten voor me binnen en snoepten ieder ongeveer een halve minuut van hun beste tijd af. Zo kan het dus ook. Op naar de volgende keer.

Arjen Kroder is freelance Project Manager/ Scrum Master en richt zich met name op de ontwikkeling van digitale tools en platforms. Hij loopt sinds 2012 en heeft in 2015 zijn eerste marathon uitgelopen. Arjen is een Strava-addict en segmentenjager.

Geef een reactie

Close
%d bloggers liken dit: