the header image
Stick to the plan.. or adjust? 3 Weken voor Valencia Marathon

Stick to the plan.. or adjust? 3 Weken voor Valencia Marathon

0 Share

Stick to the plan.. or adjust? 3 Weken voor Valencia Marathon

Ik blog niet meer zo veel. Zeg maar gerust erg weinig. En dat terwijl hét hardloopevent van het jaar voor mij nadert. De marathon waar ik anderhalf jaar de tijd voor nam om te trai ...

Ik blog niet meer zo veel. Zeg maar gerust erg weinig. En dat terwijl hét hardloopevent van het jaar voor mij nadert. De marathon waar ik anderhalf jaar de tijd voor nam om te trainen. Tijd voor dus voor statusupdate en reality check.

Terugblik naar de start

Op 14 augustus begon de eerste trainingsweek. De allereerste training was een marathon tempo bloktraining. Hier kon ik voor het eerst kennismaken met het beoogde tempo. En we waren niet direct de beste vrienden. Over vrienden gesproken.. gelukkig stond ik er niet alleen voor. Het toeval wilde dat samen met mij nog twee Phanos lopers zich hadden ingeschreven voor de Valencia Marathon. Erik en Steven liepen niet in dezelfde groep bij Niek en we wisten op het moment van inschrijven ook niets van elkaars plannen. Maar voor het schema maakten ze beide (gezien hun ambitie en prestatieniveau) de overstap naar de maandag en woensdag lange afstandsgroep. En we hadden alle drie hetzelfde plan: sub 3 in Valencia in ongeveer hetzelfde tempo.

Vriendschap

En dat leverde vele mooie gezamenlijke trainingen op. Vaak ook met Jurre, die zelf Berlijn liep. Qua vriendschap en saamhorigheid zat het wel goed. Al dacht ik vaak met pijn in mijn hart aan mijn andere (meer dan loop)vriend: Michael, waarmee ik Budapest en Rotterdam had gelopen. Een versleten knie verknalde zijn verdere hardloop leven. Een operatie verder en weinig perspectief. Het leven is hard. Zeker voor een sportman als Michael, die echt niet zonder kan. Ik moest echter door. En zo werkte ik training voor training af. Met af en toe een pijntje, een keer de achilles die me twee trainingen aan de kant hield. Twee wedstrijden. En heel wat hardloopkilometers.

Bloktraining

Terug naar die bloktraining. De meeste gevreesde en beduchte trainingen uit het schema. Al in mijn voorbereiding voor Rotterdam merkte ik dat dit de makers of krakers zijn. Een goede training boost je vertrouwen en geeft je een flinke portie energie. Een slechte bloktraining kan alles waar je hard aan hebt gewerkt in een klap weer neerhalen. In mijn voorbereiding ging het om en om. Een slechte bloktraining werd gelukkig opgevolgd door een betere. En zo ging dat door. Tot aan de laatste uit deze serie. De voorlaatste bloktraining met 5 keer 15 minuten op marathontempo was behoorlijk goed gegaan. Het vertrouwen was er weer.

Opgeblazen

De laatste bloktraining, 5 keer 20 minuten, besloot ik in de ochtend te doen, alleen. Ongeveer rondom de tijd dat ook de marathon zal starten. Ik had mijn route zorgvuldig uitgekozen. Er stond een stevige wind (kracht 5) dus ik had bedacht eerst tegen de wind in te lopen. Op die manier zou het tweede deel wat lichter zijn en makkelijker te voltooien. De eerst kilometers probeerde ik zo dicht mogelijk bij het beoogde marathontempo te lopen. En met die wind was dat echt buffelen. Zo erg dat ik na een kilometer of 10 het tempo niet meer vast kon houden. Langs de Westeinderplas was de wind zo heftig tegen dat ik 15 tot 20 seconder moest inleveren per kilometer. Een paar kilometer later, eenmaal met de wind in de zij en de rug ging het tempo nog wel omhoog. De derde sessie kon ik nog goed lopen. Maar mijn hartslag zakte niet meer naar normale waarden. En zo werden de laatste twee blokken een martelgang. Met een veel te hoge hartslag, steken en krampen en twee wandelpauzes (plus een welkom stoplicht dat heel lang op rood bleef). Ik had mezelf opgeblazen tegen de wind in.

Twijfel en vertrouwen

En ondanks dat het rationeel gezien best logisch is dat ik het niet vol heb kunnen houden, is mijn vertrouwen weer gezakt. Ik weet gewoon niet zeker of ik het tempo van 4 minuten en 5 seconden per kilometer vol ga houden en mezelf niet daarmee opblaas. En dat brengt me tot een lastige beslissing. Mee met Erik en Steven op het tempo. Waardoor het wellicht makkelijk is, met het risico de laatste kilometers alsnog veel tijd te verliezen. Of alleen lopen op een iets rustiger tempo (3 tot 5 seconder per kilometer langzamer). Het begin zal er niet makkelijker op zijn. Maar het einde wellicht…  Wordt het ambitie of verstand? Samen of alleen? Knallen of opblazen? Sub3 is het doel. En of het 2:59:59 of 2:54:20 wordt maakt qua prestatie nog best een verschil. Eerlijk gezegd ben ik met beide meer dan tevreden. De laatste weken gaan het definitieve plan uitwijzen.

Arjen Kroder is freelance Project Manager/ Scrum Master en richt zich met name op de ontwikkeling van digitale tools en platforms. Hij loopt sinds 2012 en heeft in 2015 zijn eerste marathon uitgelopen. Arjen is een Strava-addict en segmentenjager.

Geef een reactie

Close
%d bloggers liken dit: