the header image
Rotterdam Marathon 2016 – Trots!

Rotterdam Marathon 2016 – Trots!

1 Share

Rotterdam Marathon 2016 – Trots!

Nailed it again! Mijn tweede marathon is een feit. Rotterdam 2016 kan de boeken in als bij lange na geen sub3. Maar met bijna 13 minuten sneller dan Budapest vorig jaar toch super ...

Nailed it again! Mijn tweede marathon is een feit. Rotterdam 2016 kan de boeken in als bij lange na geen sub3. Maar met bijna 13 minuten sneller dan Budapest vorig jaar toch super trots! Ondanks het verval. Of misschien wel dankzij het verval!

De voorbereiding was ditmaal nagenoeg perfect. Het schema van trainer Niek had ik bijna helemaal gevolgd. Op een klein griepje na, die me nog bijna mijn langste duurloop kostte, geen excuses voor Rotterdam. Of was de lange training met 5 x 20 minuten marathontempo een voorbode? Die liep niet helemaal gesmeerd. Hoe dan ook, ik was klaar om van start te gaan in Rotterdam. Het streven om onder de 3 uur te lopen was wel erg ambitieus. De kans die ik mezelf toedichtte om dit te halen wisselde nogal van week tot week. Maar in de laatste dagen was deze niet groter dan 20 procent. Het schema en tempo was erg krap en liet geen ruimte voor verval.

De dag zelf dan. Om kwart voor negen arriveerden we in Rotterdam. Met Babette, Michael, Yvonne (vriendin van Michael) en hun kinderen. Vrienden van Michael Bobby en Peter arriveerden later bij de ingang van het startvak. Ze hadden aangeboden om mee te fietsen en ons van drinken en eten te voorzien. Superfijn, maar voor de zekerheid toch maar drie gelletjes in mijn kleine zakjes gepropt. Je weet maar nooit. Om circa 9.30 gingen Michael en ik het startvak in. Wave 1 zat toen al stampvol. Nog even de blaas legen betekende ruim een kwartier in de rij staan! En daarna was er geen mogelijkheid meer om nog iets naar voren te lopen. We stonden achter de pacer van 3:15. De zenuwen in het startvak waren verder redelijk onder controle. Het voelt een beetje alsof je in een film zit. Alles gaat een beetje vaag aan je voorbij. Nog even meezingen met Leen van der Toren en BANG! Daar klonk het startschot.

Het was dringen bij de start. Wat een drukte. Inhalen was lastig en het enige wat we konden doen was gaan met de flow. Ook op de Erasmusbrug konden we met enige moeite mensen passeren. Daarna kwam er langzaam maar zeker wat ruimte. Na de langzame start hadden we echter al 50 seconden achterstand op schema. Inhalen was nog steeds lastig en kostte energie door het zigzaggen, afremmen en versnellen. De benen voelde gelukkig goed en het was vooral een kwestie van doseren. De eerste 10 kilometer kwamen we nog steeds op dezelfde achterstand door. Op dat moment had ik al het gevoel dat de 3 uursgrens niet realistisch zou zijn. Het lange rechte fietspad tussen kilometer 11 en 14 konden we wel goed tempo lopen. Ondertussen zochten mijn ogen regelmatig naast de weg de fietspaden af. Geen spoor nog van Bobby en Peter. We maakten daarom dankbaar gebruik van de drinkafgifte punten.

Dringen op de Erasmusbrug

Dringen op de Erasmusbrug. Dank aan runeatrelaxrepeat.com voor deze foto.

We kwamen bij het lusje in het parcours. Michael gaf aan dat onze dames (en zijn kinderen) hier zouden staan. Superslim, hier konden ze ons twee keer voorbij komen zien. Wat een goed gevoel gaf dat om ze te zien. En ze hadden drinken en bananen (Bobby en Peter hadden gelukkig laten weten dat ze ons nog niet gevonden hadden). Maar het gaf weer een boost aan het tempo en het zelfvertrouwen. Op naar het halve marathon punt. Onze doorkomst hier zat echter nog steeds op zo’n 50 seconden van de streeftijd. En het begon al iets zwaarder te worden. Ik kon het tempo nog wel goed volgen, maar daar zou snel verandering in komen. Ondertussen werden we nog een keer voorzien van water en bananen door Babette en Yvonne, de lieverds. Bij de 24 of 25 kilometer zat een licht klimmetje in het parcours. Michael liep langzaam bij me weg. Dat gat kon ik gelukkig weer dichtlopen.

Langzaam naderde we voor de tweede keer de Erasmusbrug. Ik gaf Michael aan vooral niet op me te wachten bij de klim en te gaan voor de sub3 als hij zou kunnen. Bij de start van de klim zocht ik naar een enigszins comfortabel tempo. Langzaam zag ik Michael van me weglopen. Ik riep hem nog succes toe. Vanaf 27 kilometer zou ik mijn eigen race lopen. Het was een herhaling van zes maanden geleden. In Budapest liepen we langer samen. Daar ging het tot de 29 kilometer gelijk op voor Michael afstand van me zou nemen. Ok, focus nu. Niet te veel denken. Probeer tempo vast te houden en te genieten van het publiek, de muziek, de ambiance, de andere lopers. Dat lukte redelijk goed. Al zag ik dat mijn tempo langzaam maar zeker op klom. En ik kon er niet veel aan doen. En nog steeds geen teken van Peter, die mijn gelletjes bij zich had. Ik besloot toch mijn een na laatste gel te nemen. Het viaduct onder, langs de drummers die me kippenvel bezorgde. Nog één keer klimmen en verder zou het vlak blijven.

De klim ging redelijk en ik zocht weer naar mij tempo. Richting het Kralingse bos. Dat is nog best een lang stuk, zeg! Ik had de routekaart uiteraard bestudeerd en in mijn hoofd dacht ik dat je gelijk bij het bos uit zou komen. Maar wel veel publiek en muziek. Een vrouw houdt een banaan voor zich. In een opwelling pak ik hem en steek mijn duim omhoog als bedankje. Geen idee achteraf of die voor mij bedoeld was, of dat ze deze speciaal voor iemand klaar hield. Mocht dat zo zijn, bij deze sorry! Bij 33 kilometer hoor ik mijn naam. Die hoorde ik wel vaker in het publiek als aanmoediging, maar nu klinkt de stem bekend. Het is Peter! Goddank. Net nadat ik op een gelletje van de organisatie had gepakt en naar binnen gewerkt. Mijn laatste gelletje zat nog in mijn zak en ik had net gedronken. Ik vraag om een ander gelletje en steek hem in mijn zak.

Mijn tempo is inmiddels verder weggezakt en ik begin wat steken te krijgen. Niet echt op een vast plek, maar rondom mijn hele middenrif begint een ongemakkelijk gevoel op te spelen. Wat een eind is het. Ik probeer terug te denken aan Budapest. Daar had ik het ook zwaar op dit punt. Maar toen waren het mijn benen die niks meer wilden. Nu ging dat nog wel. Maar de steken nemen toe en maken het lopen bij iedere stap ongemakkelijker. De pijn neemt meter voor meter toe. Moet ik stoppen? Ik hou het niet meer. Bij de 35,5 kilometer besluit ik voor het eerst een stukje te lopen bij het waterpunt. Nou ja, ’t is niet echt een besluit. Ik moet wel. Heel even, 20 seconden misschien. De pijn trekt wat weg en ik hervat mijn looppas. Ik zie meer mensen lopen. Wat zouden zij hebben? Voelen ze hetzelfde?

Rotterdam Marathon 2016 - trots

De laatste kilometers worden afzien, dat weet ik zeker. Peter komt naast me fietsen. Hij motiveert me en beurt me op. Stoppen is toch ook geen optie. Mentaal gezien sleept hij me er doorheen (en filmt terloops mijn lijdensweg). Vijf keer stop ik nog met hardlopen voor een korte pauze. En dan, bij 40,5 kilometer, voel ik me langzaam beter worden. De steken en verkramping trekt weg. Met mijn tijd was ik al lang niet meer bezig. Babette, Yvonne en de kinderen staan weer langs de weg. Ik voel me blij worden en kan weer hardlopen. Langzaam voer ik mijn tempo nog wat op voor de laatste kilometer. Op mijn klokje zie ik 3:08 staan en weet dat ik nog onder de 3:10 kan eindigen. Ik pers alles eruit en geniet weer die laatste kilometer! Op mijn horloge lees ik 3:09:33 wanneer ik lachend de finish passeer! Bijna 13 minuten van mijn PR, met nog meer verval dan in Budapest! Maar met minder zware benen. Trots overheerst.

Finish Rotterdam Marathon 2016

Dikke plak en een vette beker! Samen voor de tweede keer een marathon gefinisht!

Dank aan Babette, die ook mijn tweede marathon weer mede mogelijk heeft gemaakt en er was wanneer ik haar nodig had. En voor het filmen (resultaat volgt nog). Dank aan Michael, waarmee ik samen weer vele kilometers mocht maken, waarin we hebben gelachen, gescholden, afgezien en overwonnen. Dank aan Yvonne, dat zij ook Michael die kans heeft gegeven 😉 en dat ze er was op 10 april. Dank aan Peter en Bobby. Die ons puur uit enthousiasme hebben gesteund. Ondanks dat het niet vlekkeloos verliep waren ze er toen we ze nodig hadden. Dank aan Peter in het bijzonder voor de steun tussen 35 en 40 kilometer, waar ik het het hardste nodig had. Dank aan trainer Niek van Phanos, voor zijn begeleiding en het schema (waar we af en toe wat vraagtekens bij zette). En tot slot, dank aan het fantastische publiek! Wat een sfeer.

Arjen Kroder is freelance Project Manager/ Scrum Master en richt zich met name op de ontwikkeling van digitale tools en platforms. Hij loopt sinds 2012 en heeft in 2015 zijn eerste marathon uitgelopen. Arjen is een Strava-addict en segmentenjager.

Geef een reactie

Close
%d bloggers liken dit: