the header image
Polderrun in de Kwakel – de Kooyman Polderloop 2016

Polderrun in de Kwakel – de Kooyman Polderloop 2016

0 Share

Polderrun in de Kwakel – de Kooyman Polderloop 2016

De Kwakel, wie kent het niet? Een uniek stukje Nederland in de befaamde driehoek Kudelstaart, Vrouwenakker en Amstelhoek. Onder lopers wereldwijd vooral bekend vanwege de jaarlijks ...

De Kwakel, wie kent het niet? Een uniek stukje Nederland in de befaamde driehoek Kudelstaart, Vrouwenakker en Amstelhoek. Onder lopers wereldwijd vooral bekend vanwege de jaarlijkse Kooyman Polderloop. Ik stond aan de start voor de 10 kilometer

Na de tegenvallende Fitness Run Aalsmeer (ook zo’n wereldbekende wedstrijd) was het weer eens tijd voor een opsteker. De trainingstempo’s gingen over het algemeen best lekker en ik had zin in deze donderdagavond wedstrijd. Eerder die week voelde ik me minder en had ik de maandagavond training bij Phanos niet afgemaakt. Maar op donderdag leek dat al weer lang geleden. Eenmaal daar aangekomen kwam ik Phanos groepsgenoot Merel tegen. Er zouden meer Phanossers uit onze groep meedoen, maar die bleken allemaal ziek, zwak of misselijk.

Polderloop de Kwakel 2016

Samen deden we een (te) korte warming-up op de parkeerplaats en gingen we na een snelle sanitaire stop naar het startvak. Even over het hek heen klimmen om niet helemaal achteraan te starten. De Polderloop is namelijk best een grote loop, met ook nog eens aardig wat snelle lopers. Mijn doel voor vandaag was om eindelijk in de 37 minuten te lopen. Merel zou voor het eerst onder de 40 willen lopen. En dat zou voor beiden toch moeten kunnen, op basis van de tempo’s in de trainingen. Direct na het startschot baande ik me een weg naar voren. Doordat ik toch te ver naar achteren startte had ik in het begin wat last van de drukte. Maar al snel kwam er meer ruimte.

Kooyman Polderloop 2016 start

En toen.. toen gebeurde er wederom iets super knulligs. Na de losse veter eerder dit jaar, verloor ik dit keer mijn chip. Bij de polderloop loop je nog gewoon met een chip die met een tie rip vast gaat aan je veters. En kennelijk had ik die niet goed aangetrokken. Of wat ik achteraf denk, de ribbeltjes verkeerd om door het gaatje gedaan, waardoor hij niet vast zat. En net als je een hele club lopers hebt ingehaald. Zonder te twijfelen stopte ik en liep ik 10 meter terug om hem op te rapen. Maar de chip lag midden op het pad waar iedereen overheen denderde. Met gevaar voor eigen leven griste ik de chip van de grond en vervolgde ik mijn tocht.

En dat was kilometer 1. Opnieuw mocht ik mijn inhaalrace inzetten.  En na de tweede kilometer kwam er meer rust. Toch hadden die eerste twee kilometers te veel onnodige energie gekost. Op mijn horloge keek ik niet naar het tempo. Ik had hem op mijn PR afgesteld en zag de meters die ik achterliep langzaam oplopen. Hoewel het tempo goed was en de harde wind gunstig stond ten opzichte van het parcours kon ik niets meer goedmaken. Iedere kilometer verloor ik enkele seconden. Achter me had zich een groepje geschaard. Vier man, en later drie lieten mij het tempo bepalen. Van die laatste twee probeerde er een af en toe de kop over te nemen. Dan zakte het tempo zo ver dat ik weer overnam.

Bij de tweede ronde zat een extra lus in het parcours. Die leidde ons over een paar vervelende bruggetjes en oneffenheden in het parcours. Hier merkte ik definitief dat een PR er vanavond niet in zat. Mijn tempo zakte tot net onder de 4 minuten per kilometer. Twee kilometer voor het einde kwam een van de twee lopers (die nooit de kop had overgenomen) voorbij met een versnelling. Ik kon niet volgen en hij liep langzaam bij ons weg. Zo kan het dus ook. Lekker uit de wind lopen en de laatste twee kilometer versnellen. Tactisch slim, maar niet heel netjes. Maar het blijft natuurlijk een race. De laatste kilometer zette ik nog alles op alles en bleef ik de andere twee lopers voor. Maar toen.. Op de finish ontbrak de o zo welkome *piep*. Mijn chip, die ik de hele race in mijn hand hield had niet geregistreerd dat ik binnen was. Op het bord zag bij de finish zag ik de tijd nog net op 38:35 springen toen ik binnen kwam. Terug naar de mat dus om mijn chip er over heen te halen. In de resultaten ben ik dus nog enkele plaatsten gezakt (26e) en staat mijn tijd uiteindelijk op 38:51 (en op Strava nog langzamer ivm het vergeten uit te zetten van mijn horloge).

Weer geen 37 minuten en wéér een soort van deceptie. Dit jaar begint tekenen te vertonen van een pech jaar. En hoewel ik merk dat ik sterker en sneller wordt, komt het er tijdens races niet uit. De ene oorzaak is nog knulliger dan de andere en ik mis de scherpte om alles goed te laten gaan. En ook Merel was teleurgesteld. Net niet, op 6 seconden na, onder de 40 minuten, maar wel een mooie derde plek. Ik probeerde haar op te vrolijken om mijn teleurstelling naar de achtergrond te dringen. Maar toch blijft er een vervelend smaakje achter na deze Polderrun.

 

Arjen Kroder is freelance Project Manager/ Scrum Master en richt zich met name op de ontwikkeling van digitale tools en platforms. Hij loopt sinds 2012 en heeft in 2015 zijn eerste marathon uitgelopen. Arjen is een Strava-addict en segmentenjager.

Geef een reactie

Close
%d bloggers liken dit: