the header image
Nooit meer hardlopen

Nooit meer hardlopen

1 Share

Nooit meer hardlopen

Ze zeggen wel eens: als je loopt ben je een hardloper. Volgens de maatstaven ben ik nu dus een hardloper. Een hardloper die zich eigenlijk een aantal jaar geleden had voorgenomen n ...

Ze zeggen wel eens: als je loopt ben je een hardloper. Volgens de maatstaven ben ik nu dus een hardloper. Een hardloper die zich eigenlijk een aantal jaar geleden had voorgenomen nooit meer een hardloopschoen aan te trekken.

Als ik aan hardlopen denk, denk ik aan de vrouw met het ranke lichaam. Met haar krachtige, slanke benen maakt ze lange sierlijke passen. Het lijkt wel of het haar geen greintje moeite kost. Als een hinde draaft ze moeiteloos over ongeplaveide paden. Diverse malen heb ik het geprobeerd; een rondje van vijf. Maar zelfs het kleinste beetje hinde-gevoel bleef uit.

Mijn laatste poging om een hardloper te worden, was een hardloopclubje waar ik mij bij aansloot. Elke zaterdagochtend verzamelden we bij de ingang van het Amsterdamse bos. Maar liefst drie uur lang rennen, looptraining, krachttraining, rek- strek en yogaoefeningen. Om te eindigen met de welverdiende koek, die ik dan lekker zonder schuldgevoel opat. Niet omdat het mocht, maar omdat het moest 🙂 (eet altijd iets binnen een halfuur na de training) Dat maakte het leed dat zich er vooraf aan voltrok toch een beetje goed.

Ik leerde dat een ‘normale’ hardloopsnelheid bij 10 kilometer per uur ligt. Ik kan jullie vertellen dat 10 km/u best snel is als je begint met lopen. Ik was meer bezig met mijn angst de groep niet bij te kunnen houden, dan met lekker een stukje rennen. De loopoefeningen waren nuttig en leuk. Maar daarnaast waren er ook de bijzonder onaangename oefeningen. 300 meter sprinten, en als je moest kotsen was dat helemaal niet erg, aldus de trainster. Als je maar sneller ging, tot het uiterste en dan nog iets verder. Na de commandosessie had ik vaak de rest van de zaterdag knallende koppijn. De enige wijze les die ik leerde, was dat hardlopen niet mijn sport was. Dat ik mij er nooit, maar dan ook nooit meer aan zou wagen.

Gek genoeg kocht ik niet lang na de geboorte van mijn zoon een paar hardloopschoenen. Waarom weet ik eigenlijk niet zo goed meer. Maar ze brachten wel mijn stellige overtuiging aan het wankelen. Maandenlang stonden ze stil in de gang. Het profiel volledig intact, zonder maar een enkel spatje modder, zonder verhaal, zonder ziel. Totdat op een dag het hardlopen noodzaak werd. Het liefst wilde ik diep onder de dekens wegkruipen. Maar mijn hardloopschoenen wonnen het van het bed.

En zo stond ik buiten op een regenachtige dag in maart. Zonder te denken aan hindes, gewicht, snelheid, regen of kilometers rende ik een rondje. Een rondje van niks in een slakkentempo. Maar als je loopt ben je een hardloper. Het maakt niet uit hoe. Je hoeft alleen maar je schoenen aan te doen en naar buiten te gaan.

Babette Tierie is tekstschrijver en redacteur. Daarnaast volgt ze een opleiding tot voedingsdeskundige. In het voorjaar van 2015 is ze gestart met hardlopen. Ze deelt hierover graag haar tips en belevenissen om anderen te inspireren.

Geef een reactie

Close
%d bloggers liken dit: