the header image
NK Losse veters…

NK Losse veters…

0 Share

NK Losse veters…

Teleurstelling. Het hoort net zo goed bij sport als winnen. Hoewel ik gisteren ook wat gewonnen had, een nieuw PR op de 10 KM, overheerst de teleurstelling. Het NK 10 kilometer in ...

Teleurstelling. Het hoort net zo goed bij sport als winnen. Hoewel ik gisteren ook wat gewonnen had, een nieuw PR op de 10 KM, overheerst de teleurstelling. Het NK 10 kilometer in Schoorl bracht helaas niet wat ik van tevoren gehoopt had.

Koud en nat

Iets voor twee uur arriveerden Michael en ik bij het parkeerterrein. Schoorl bleek makkelijker aan te rijden dan gedacht. Het regende non-stop. De buien op buienradar hadden ongeveer de vorm van onze landsgrenzen aangenomen en leken niet van plan het land binnen enkele uren te verlaten. Ik twijfelde nog even aan mijn schoenenkeuze. Zou ik niet toch voor mijn vertrouwde Triumphs gaan. De nieuwe Nikes voelde sneller. Dus besloot ik niet meer te veranderen. Na even gewacht te hebben in de auto, kleedden we ons verder om en stapten we de kou en de regen in.

Go to the start

Gelukkig had Michael aan een poncho en vuilniszak gedacht, zodat niet alleen hij maar ook ik een beetje droog bleven (thanks buddy ;-)). Al snel kwamen we Kristian, een medeloper van onze Phanos groep tegen. Met zijn drieën liepen we een rondje warm en gingen op zoek naar het startvak. Het vak met 35-plussers leek meer het vak van 50-plussers. Dat nam niet weg dat iedereen vooraan wilde staan, ongeacht de leeftijd. Michael en ik namen een bescheiden plekje redelijk achteraan in. We kwamen niet per se voor een positie in het klassement.

Heuvel op en dan gaan we los

Om 14:38 klonk het startschot voor onze categorie, de masters. Dat klinkt dan wel weer mooi. Mooier dan senioren. De start verliep verder wat moeizaam. Dringen op de eerste kilometer en zoeken naar een tempo. Daarna veel inhalen. Vanaf kilometer twee ging de route omhoog. Een lange maar niet al te steile klim. Hier begon ik wel te voelen dat het een goede dag kon worden. Ondanks de omstandigheden klommen we in een tempo onder de 4 minuten per kilometer. Michael en ik wisselde af en toe van kop en haalden veel lopers in. Na de 3 kilometer begon een langere daling. Dat voelde goed! Ik kon tempo maken met Michael in mijn kielzog. Tot het moment kwam dat ik naar beneden keek…

Dubbele knoop

Het eerste wat ik dacht was: Nee! Dat kan niet waar zijn! Het lopen voelde zo goed. En nu? Doorlopen? Stoppen? Mijn linkerschoen voelde al wat losser en mijn ergste vrees blijkt waarheid. Een losse veter. Met nog 6 kilometer te gaan. Wat een idioot ben ik! Nieuwe schoenen en niet uit voorzorg een dubbele knoop. Dit voelt als Sven Kramer die zijn wissel mist. Ik moet wel stoppen. De schoen gaat steeds losser zitten. Bij een bankje loop ik van het parcours. Michael die achter me liep roept nog “G*dv*r*m&* Kroder!”. Wat een deceptie.

Geen ritme meer

Na met extreem koude handen met moeite de bewuste veter gestrikt te hebben sprint ik het parcours weer op. Michael zie ik nog in de verte lopen. Ik probeer weer mijn tempo te vinden. Het ritme ontbreekt echter vanaf dat moment. Ik weet nog wel aardige kilomtertijden te lopen, maar het gaat moeizaam. Het mentale aspect neemt de overhand. Zeker wanneer ik op 7 kilometer zie dat ook mijn rechterveter los dreigt te raken. Ik besluit niet meer te stoppen. De laatste twee kilometer loop ik met losse veter achter iemand in een (misschien iets te) comfortabel tempo.

Toch een PR

Bij de laatste 600 meter haal ik hem in en versnel ik nog één keer tot aan de finish. Het bord geeft een tijd aan vergelijkbaar met mijn PR. Mijn netto-tijd zal ongetwijfeld net daaronder liggen. Michael vraagt me hoe dat nou kon gebeuren. Ik baal alleen maar en stamel uit dat ik geen idee heb. Al had een simpele dubbele knoop een hoop kunnen voorkomen. Teleurstelling overheerst. Ondanks dat ik mijn PR alsnog met 3 seconden heb aangescherpt (op een 133 meter te lang parcours) en ik nu weet dat die 37 minuten-grens absoluut haalbaar is.

Terug in de auto. Een brede glimlach bij Michael. Ik doe de 'boer met kiespijn'-lach.

Terug in de auto. Een brede lach bij Michael (die in de 37 minuten liep!). Ik doe de ‘boer met kiespijn’-lach.

Arjen Kroder is freelance Project Manager/ Scrum Master en richt zich met name op de ontwikkeling van digitale tools en platforms. Hij loopt sinds 2012 en heeft in 2015 zijn eerste marathon uitgelopen. Arjen is een Strava-addict en segmentenjager.

Comments ( 2 )

  1. ReplyPetra Kerkhove
    Aaaah balen zeg! Dat komt je vast geen tweede keer voor! Maar lekker joh die PR! Snel nog maar een 10k doen dan?
    • ReplyArjen
      Ik heb hier wel van geleerd ja :-). Nog één 10K voor Rotterdam. Maar anders daarna weer een kans!

Geef een reactie

Close
%d bloggers liken dit: