the header image
De drielandenloop – Lopen in de heuvels van Limburg

De drielandenloop – Lopen in de heuvels van Limburg

0 Share

De drielandenloop – Lopen in de heuvels van Limburg

Het was weer tijd voor een weekendje weg. Ditmaal zonder schoonouders, maar met zijn drieën. Naar het meest zuidelijke puntje van Nederland. Waar alleen de kentekens verraden dat j ...

Het was weer tijd voor een weekendje weg. Ditmaal zonder schoonouders, maar met zijn drieën. Naar het meest zuidelijke puntje van Nederland. Waar alleen de kentekens verraden dat je nog binnen onze landsgrenzen bent. Voor mij dus geen Egmond afgelopen weekend maar een drielandenloop.

Het weekend begon al vroeg afgelopen week, op donderdag. In de stromende regen reden we richting het zuiden. Maar de vooruitzichten waren gelukkig een stuk beter. Voor vertrek ben ik al bezig geweest om mijn hardlooproutes te plannen door de mooie heuvels en het zou jammer zijn als het uitzicht door de regen zou worden verpest. Lopen tijdens zo’n weekend doen we in het middagdutje van Julien. Na een zware eerste nacht, waarin ons zoontje Julien bang was in zijn nieuwe tijdelijke kamer met als gevolg weinig slaap voor iedereen, trok ik vrijdag mijn schoenen aan voor een eerste rondje.

De eerste twee kilometer gingen redelijk stijl omhoog. De training uit mijn schema voor Rotterdam bestond uit 7 keer 5 minuten D1 (langzame duurlooptempo) gevolgd door 5 minuten D2 (net iets minder langzaam). Dat schema heb ik al snel laten vervallen en de training getransformeerd tot heuveltraining. Wat een prachtig gebied. Bijna niet te geloven dat dit hetzelfde land is als het vlakke polderland waarin ik ben opgegroeid en mijn hele leven heb gewoond. Na ruim 40 minuten zat mijn eerste loopje in Limburg erop.

Lopen met uitzicht op het drielandenpunt

Lopen met uitzicht op het drielandenpunt

Berg af richting Vijlen

Berg af richting Vijlen

Zaterdag was het de beurt voor Babette om te lopen. Super stoer dat ze haar schoenen mee had genomen en ook op pad ging. Zondag stond in mijn schema de lange duurloop op het programma. Maar mijn eigen plan week hier iets vanaf. Ik had mijn zinnen gezet om in een loop drie landen aan te doen. Hoe vaak krijg je die kans? Dus vertrok ik via Vaals richting de Duitse grens. Geld en telefoon op zak. Helaas was ik mijn drinkbelt thuis vergeten. Maar de 100 tot 120 minuten door de heuvels voelden toch te ambitieus voor een vlakke loper zoals ik.

Via Google Maps had ik de route alvast uitgestippeld en in mijn hoofd opgeslagen. Eenmaal de grens over in Duitsland zou ik om het drielandenpunt lopen en de grens met België weer oversteken. De eerste paar afslagen gingen goed. Daarna werd het klimmen. De weg die op Google Maps stond bleek in de praktijk een smal landweggetje dat langs een paar boerderijen liep. De weg werd smaller en smaller en uiteindelijk ontaarde deze in meerdere wandelpaden. Je kon hier bijna alle kanten op. Vooral omhoog. Op mijn gevoel besloot ik een van de modderpaden te kiezen. Dit was nu al geen normale duurloop meer. Het pad ging vrijwel recht omhoog. Ik moest nu echt klimmen en kon nog net zonder mijn handen te gebruiken het pad volgen.

In de verte zag ik vlaggen wapperen. Zou daar de Belgische grens al zijn? Zwaar buitenadem, maar zonder te stoppen met rennen kwam ik boven. Hé, dit punt herkende ik van de vorige dag. Ik was weer in Nederland! Maar niet ver van het officiële drielandenpunt. Ik besloot daar alsnog de grens met België over te steken en vanaf daar de weg naar beneden te volgen. Over het hoogste punt van Nederland. Via een paar haarspeldbochten kwam ik in het dorpje Gemmenich. Ik zat weer on track. Hier kon ik rechtsaf de heuvelkam over en de grens weer over naar Nederland. Even twijfelde ik of ik nog verder zou lopen in België. Maar mijn verstand won van mijn drang naar avontuur.

Uitzicht vanaf ruim 300 meter

Uitzicht vanaf ruim 300 meter

Haarspeldbochten richting Gemmenich

Haarspeldbochten richting Gemmenich

Altijd blijven lachen

Altijd blijven lachen

Ja dit is België!

Ja dit is België!

De grens over in Nederland kwam ik al snel terug bij het Landal park. De gps-teller stond pas op 11 kilometer. Dat was wel weer erg kort voor een lange duurloop. Daarom besloot ik de route die Babette had gelopen ongeveer te volgen en nog een ruim rondje om het part te doen. Wat een buitengewoon mooi gebied is dat toch. Met een totaal van ruim 16 kilometer was ik terug op het terrein. Toch 85 minuten onderweg geweest (zie Strava voor alle details en de hele route). Hoewel in rustig tempo voelde mijn benen loodzwaar. De heuvels en ik kennen elkaar nog te kort denk ik. Maar het smaakt naar meer! Misschien maar emigreren naar Limburg?

Modderpad om het Landal park

Modderpad om het Landal park

De kerk van Lemiers

De kerk van Lemiers

Op de hoogte blijven van alle nieuwe posts op Miles in Budapest? Like de Facebook page.

Arjen Kroder is freelance Project Manager/ Scrum Master en richt zich met name op de ontwikkeling van digitale tools en platforms. Hij loopt sinds 2012 en heeft in 2015 zijn eerste marathon uitgelopen. Arjen is een Strava-addict en segmentenjager.

Geef een reactie

Close
%d bloggers liken dit: